Internationale ervaring voor het leven in Drentsche Aa-gebied

REGIO – Een groepje jongeren trekt aan een groot stuk zeil met daarop een hoop nat gras. Medewerkers van Staatsbosbeheer helpen een handje. Het is een zware klus en als ze 150 meter hebben afgelegd, moeten ze eerst even uithijgen. Even verderop staat een ander clubje met hooivorken hopen gras op een wagen te laden. De ongeveer 25 internationale vrijwilligers steken hun handen uit de mouwen in het beekdal van het Oudemolense Diep van het Nationaal Park Drentsche Aa. Ze voeren het gemaaide gras af. Ze doen dit in het kader van het project dat Staatsbosbeheer samen met SIW Internationale Vrijwilligersprojecten voor de 18e keer samen uitvoert.

Door Henry Koops

Boswachter Kees van Son is coördinator van het project. ,,De aanzet van Stichting Internationale Werkprojecten moet je zoeken in 1953 na de watersnoodramp. Na de ramp werden internationale vrijwilligers uitgezonden naar Zeeland om te helpen om de regio weer op orde te krijgen. Nu er minder grote natuurrampen zijn, worden de werkvakanties georganiseerd voor projecten van maatschappelijk belang.”

Staatsbosbeheer doet regelmatig een beroep op vrijwilligers voor natuur- en recreatiebeheer. ,,Ik vind het geweldig om dit jaarlijks ook met internationale vrijwilligers te kunnen doen”, zegt Van Son enthousiast. ,,Het is mijn drijfveer dat mensen elkaar in twee en halve week leren kennen. Ze komen als volslagen onbekenden van elkaar van over de hele wereld naar dit gebied en sluiten in deze periode vriendschappen voor het leven.” Van Son maakt het van heel dichtbij. ,,Mijn ene dochter heeft een paar keer meegedaan en vond het geweldig. Ze heeft nog steeds contact met een vrijwilliger uit Tsjechië. Mijn andere dochter heeft één keer meegedaan. Ze liep een Nederlandse vrijwilliger tegen het lijf en ze zijn inmiddels getrouwd. Mijn schoonzoon helpt deze periode ook weer mee.”

Een vrijwilliger vraagt de boswachter tussendoor waar de olie vandaan komt die op het drassige landschap in het beekdal van de Drentsche Aa ligt. ,,Die vraag krijgen we veel, maar dat is geen olie. Het drassige landschap ontstaat door kwelwater. Dat water bevat ijzer en bacteriën en als het met zuurstof in aanraking komt dan krijg je een olieachtig filter op het water. Maar ik zal je laten zien dat het geen olie is”, Van Son steekt zijn vinger in het water en trekt een streep. ,,Als het olie was geweest, was het weer naar elkaar teruggevloeid, maar kijk dat gebeurt niet.”

Het drassige landschap is ook meteen de reden waarom er hier gewerkt wordt door de groep vrijwilligers. ,,We kunnen er met onze zware machines niet op. We maaien het gebied elk jaar om de grond schraal te houden. Dat moeten met de hand gedaan worden. Het wordt al zo’n duizend jaar op deze manier gedaan. Het hooi gaat naar de boeren die gebruiken het als mest voor de essen. Door de plaggen werden de essen dikker en dikker. Het geeft het unieke van het landschap aan. We proberen het op dezelfde manier te onderhouden en de inheemse flora en fauna te behouden. De orchideeën en de bevers, waarvan de sporen duidelijk te zien zijn. Ook een mooi beestje is de weidebeekjuffer, een libellesoort, die hier thuishoort.”

De leden van de groep vrijwilligers komen dit jaar uit Europa: Nederland, Spanje, Frankrijk, Turkije, Italië, Portugal, België en Tsjechië. Van Son geniet van de inzet van de groep. ,,Zij hebben zich allemaal vrijwillig aangemeld, dus zijn ze gedreven. Ze werken hier voor hun verblijf op Camping De Weyert in Rolde. Ze doen iets terug. Ik weet van een studente rechten en filosofie dat ze zich zorgen maakt om het milieu wereldwijd. Ze wil iets goeds doen en heeft zich hiervoor aangemeld.”

De 32-jarige Juri komt uit Italië. Hij kwam door een Nederlandse jongen in contact met SIW en deed al eerder aan enkele werkkampen in Europa mee. ,,Ik werk normaal in de accountancy. Door het werken hier op het land kan ik mijn zinnen even verzetten. Loskomen van de stress van het dagelijkse leven.” De Italiaan heeft het erg naar zijn zin. ,,Je maakt vrienden voor het leven. We zoeken elkaar ook na de kampen op. Ik heb een Nederlands meisje ontmoet. Ze heeft bij mij overnacht toen ze een reis door Europa maakte. We zijn samen een dagje naar Milaan geweest en toen is ze weer verder getrokken. Onze huizen staan altijd voor elkaar open.” Ondanks dat hij wat ouder is dan de meeste deelnemers, heeft hij het erg naar zijn zin. ,,Het is een leuke groep. En je leert overal wat. Zo leer je omgaan met verschillende soorten gereedschap. In Kroatië heb ik leren houtbewerken.” Juri vindt het wel jammer dat ze nog niet naar een lokale kroeg zijn geweest, maar hij vindt de Nederlanders die hij ontmoet heeft aardige mensen. ,,Nederland is het meest liberale land dat ik ken. De vrijheid en de tolerantie in het land vind ik geweldig.”

De Turkse Sam is met haar 41 jaar de oudste van de groep. ,,Het werk is erg zwaar, maar het geeft wel een voldaan gevoel. Ik ben ’s avonds bekaf, maar daardoor kan ik wel goed slapen.” Sam is in het dagelijks leven anesthesieverpleegkundige. Ze werkt in een ziekenhuis in Istanboel. ,,Het is hier heel erg groen en er zijn mooie kleine dorpen. In Turkije kennen we alleen maar goede biodiversiteit bij de grens van Georgië. Ik geniet ervan om in de natuur te werken.” Sam heeft haar nichtje meegenomen. ,,Zij is voor het eerst in het buitenland en vind het geweldig. En het is een leuk team. We doen alles samen; koken afwassen. Daardoor word je een hecht team.”

Een eindje verderop verplaatsen Beatriz en Francisca met hooivorken een grote hoop hooi. ,,Heavy”, verzuchten beide Portugese dames. ,,We studeren allebei Biologie. Dit heeft niets met ons vakgebied te maken, maar het was juist de bedoeling om uit onze comfortzone te raken. Daarnaast wilden kennis maken met andere culturen en ons Engels een beetje bijschaven.” De studentes hadden net als de andere vrijwilligers wel moeite met het Nederlandse weer. ,,Bij ons is het altijd warm en droog. Door de regen kon ik de eerste paar nachten niet goed slapen in ons tentje. En het is hier zo vlak, bij ons is alles bergachtig”, vertelt Francisca. Beide dames moesten wel een beetje aan de punctuele houding in het werkkamp wennen, maar ze vinden het tot nu toe een geweldige ervaring. Ze genoten van de typische Nederlandse stroopwafel en ze zijn ook al even naar een snackbar geweest. Bij het woordje kroket beginnen ze te glunderen. ,,Ja, dat was erg lekker.

De groep gaat volgende week nog meer kennismaken met de Nederlandse cultuur. Ze gaan pannenkoeken eten en korenmolen De Zwaluw in Oudemolen bezoeken. Ook zal er een bezoek worden gebracht aan Herinneringscentrum Kamp Westerbork waar een tentoonstelling is over Anne Frank.

De eerste kar is inmiddels gevuld. Kees van Son kijkt het met voldoening aan. Het is zijn laatste werkkamp, want hij gaat volgend jaar met pensioen. ,,Ik zal het missen, want deze samenwerking geeft mij altijd geweldig veel energie.”