Lisa Ploeger vertelt familieverhaal op haar eerste album

ASSEN – Lisa Ploeger uit Assen kreeg de muziek met de paplepel ingegoten. De 25-jarige uit Gieten afkomstige singer-songwriter heeft inmiddels 18 liedjes uitgebracht. Na twee ep’s is het nu tijd voor haar eerste album: The lighthouse keeper’s daughter. Het album wordt 4 september gepresenteerd in Der Aa-Theater in Groningen.

Lisa Ploeger kreeg de muziek zoals gezegd van huis uit mee. “Mijn vader speelt in een coverband en mijn moeder heeft mij de basisbeginselen van het keyboard-spelen bijgebracht. Ik ben zelf meer van het zingen.”

Het zingen en optreden werden gestimuleerd op Obs Gieten en op de middelbare school. “Ik deed veel mee aan talentenjachten en open podia die op de scholen werden gehouden. Ik vond het gewoon leuk om te doen. Na de middelbare school ben ik gaan optreden op festivals en in cafeetjes. Als singer-songwriter deed ik mee aan talententrajecten en de Popronde, In die tijd is ook een band ontstaan. De band heeft vele bezettingen gekend, maar bestaat nu uit een clubje professionele muzikanten. Daarmee treedt ik op op grotere podia, zoals op het Bevrijdingsfestival, Eurosonic Noorderslag en Parade.”

Op vijftienjarige leeftijd had ze haar eerste liedje al geschreven. Via de Kunstbende ben ik verliefd geworden op het schrijven. Zo kon ik naast het zingen van covers ook mijn eigen liedjes ten gehore brengen. Haar muziek bestaat uit countrypop met verhalen diep uit het hart. “Waylon was mijn grote inspiratiebron. Ik was fan van de Voice of Holland, waar hij toen jurylid was. Ik ben hem gaan googelen. In die periode was hij bezig met countrypop en dat raakte mij. Zo werd ik naar de countrywereld getrokken. Dat werd mijn inspiratiebron samen met muziek uit de Top 40.”

Met The lighthouse keeper’s daughter wil ze een verhaal vertellen. Het is het verhaal van haar oma, maar ook de invloed die dat verhaal had op haar moeder en op haar zelf. “Mijn oma maakte in haar tienerjaren deel uit van de Jehova’s getuigen in Australië. Ze werd uit de gemeenschap gezet en werd hierdoor door haar familie verstoten. Voor Jehova’s getuigen ben je dood als je niet meer meedoet en besta je niet meer. Dit trauma heeft voor altijd invloed gehad op haar leven. Ik wist de basis van het verhaal, maar onder Jehova’s getuigen is het gebruikelijk om hier niet over te praten. Een paar jaar geleden heeft ze mij haar verhaal vertelt. Dat verhaal wilde ik met mijn muziek gaan vertellen. Haar trauma’s gaan generaties door, daarom heb ik ook de ervaringen van mijn moeder en mijzelf erin verwerkt.” 

Het schrijven van het verhaal heeft Lisa erg geholpen. “Ik moest iets met mijn familiegeschiedenis doen. En ik ben blij dat het op papier staat en uit mijn hoofd is. Samen met de muziek is het een uitlaatklep. Ook voor mijn oma biedt het troost dat het verhaal vertelt wordt. Het was eerst nog wel even spannend, want ik kan met mijn verhaal de plank volledig misslaan, maar mijn oma herkende zich er wel in. Ze heeft nog niet het hele album gehoord, want ze beschikt niet over alle middelen om de muziek te luisteren. Maar de eerste vijf nummers vond ze erg mooi. En ze haalt er troost uit en dat is fijn. Ik hoop dat anderen in vergelijkbare situaties zich ook in het verhaal herkennen en er troost in vinden. Dat is wat ik graag met mijn muziek wil bereiken.”