Oekraïense juf vlucht naar Nederland

23 augustus 2023, 17:30 Voorlezen Algemeen

PAPENVOORT - Marina Nekhaienko lijkt haar weg gevonden te hebben in Nederland. Ze verblijft bij een gastgezin in Gasselte en werkt op Kindcentrum Papenvoort als leerkracht. Ze heeft de Nederlandse taal na ruim een jaar in Nederland behoorlijk onder de knie. Zo fungeerde ze tijdens de heropening van de school voor Oekraïense kinderen in Papenvoort als tolk. Op de school leert ze de Oekraïense kinderen ook Nederlands en van alles over de Nederlandse en Oekraïense cultuur. Met veel enthousiasme is ze met de kinderen op de school bezig, maar haar vrolijke en gelukkige leventje heeft ook een keerzijde.

De 37-jarige Marina Nekhaienko woonde en werkte in de stad Soemy in het oosten van Oekraïne toen de oorlog uitbrak. Het Russische leger veroverde op 24 februari 2022 bijna de stad, 35 kilometer van de Russische grens. In de slag om de stad begonnen Oekraïense soldaten en milities, ondanks weinig aanvankelijke weerstand, terug te vechten, wat resulteerde in hevige stedelijke oorlogsvoering. Een kleine 200 kilometer naar het zuidoosten ligt Charkov, de op één na grootste stad van Oekraïne. Het veroveren van Charkov was volgens commentatoren een belangrijk doel van het Russische leger, geen andere grote Oekraïense stad ligt dichter bij Rusland.

Marina kijkt met een starende blik door het raam van het klaslokaal als ze terugdenkt aan het uitbreken van de oorlog. Haar onderlip trilt als begint te vertellen. ,,Mijn 19-jarige dochter Sofiia studeerde in Charkov. Toen de Russische troepen de stad binnenvielen belde ze in tranen op en zei: Mama, ik ben zo bang. Ik ben met mijn man in de auto gestapt en we zijn naar Charkov gereden. Toen we Charkov naderden kwamen we alleen maar auto’s tegen die de stad verlieten. We waren één van de weinige auto’s die de andere kant opreden. We moesten onderweg vaak stoppen, want we reden met een colonne van Russische tanks. Gelukkige hebben we Sofiia kunnen bereiken. Met z’n drieën zijn we teruggegaan naar Soemy. Onderweg zagen we dode kinderen liggen. Het was verschrikkelijk. Dat was ook het moment waarop ik besloot het land te verlaten. Samen met mijn dochter ben ik naar Nederland gegaan. Mijn man, ouders en zusje heb ik achtergelaten.”

Marina is nu een jaar en drie maanden in Nederland. Ze is opgevangen in een gastgezin in Gasselte. ,,Via Facebook heb ik die plek gevonden. In het begin was het heel lastig. Ik had het idee dat ik een glazen bol zat. Ik kan geen Engels. Ik kon niet met mijn gastfamilie communiceren. Ik was in een ander land en in een andere cultuur. De muren kwamen op mij af. Ik had veel last van depressies.”

Toch besloot de Oekraïense niet bij de pakken neer te gaan zitten. ,,Mijn gastfamilie is erg aardig. Ze zijn van een open communicatie. Ik wil zelf ook altijd graag communiceren en mensen helpen. Dus de enige mogelijkheid voor mij was om Nederlands te gaan leren.”

Marina pakte de taal snel op en kwam op die manier uit haar isolement. Het gaat haar na een jaar en drie maanden heel goed. Af en toe moet ze naar woorden zoeken, maar ze doet haar verhaal volledig in het Nederlands. ,,Ik heb veel met mensen gesproken en zo leer je de taal snel. Zoals gezegd wil ik graag mensen helpen. Zo ben ik vrijwilliger in de ouderenzorg en doe leuke dingen met de mensen in het zorgcentrum. Ook wil ik de mijn landgenoten helpen. Omdat ik de Nederlandse taal spreek ben ik op het Opvangcentrum Papenvoort ook tolk geweest tijdens een informatiebijeenkomst van Impuls. En help ik als vrijwilliger in de bibliotheek in Gieten”’, aldus de behulpzame Oekraïense vluchtelinge die dat allemaal ziet als hobby. ,,Als het goed voor mij, is het ook goed voor andere mensen.”

Marina Nekhaienko heeft in Oekraïne drie diploma’s gehaald. ,,Ik ben gediplomeerd docente, heb een bevoegdheid voor kleuters en heb een marketingmanagementdiploma gehaald. Maar kinderen zijn mijn lust en mijn leven. Kinderen wil ik altijd helpen. In Gasselte ben ik twee keer in de week als vrijwilliger bij de Hasselbraam gaan werken. Via mijn gastfamilie kreeg ik te horen dat er een betrekking was op de school van Opvangcentrum Papenvoort. Ik heb gesolliciteerd en werd aangenomen. Op 16 mei ben ik begonnen. Ik werk hier met heel veel plezier.”

De toekomst voor Marina is ongewis en het stelt haar voor een dilemma. ,,Ik had in Oekraïne een eigen kindcentrum. Ik wil gaan studeren aan de Universiteit en werken op een school. Ik zou graag weer een eigen kindcentrum willen waar ze kunnen tekenen en knutselen. Misschien wil ik ook wel een centrum voor volwassenen opzetten waar ze creatief bezig kunnen zijn”, vertelt ze over haar toekomstplannen. ,,Ik voel me in Nederland veilig en in Oekraïne niet. Ik moet mijn dochter helpen en haar een veilige omgeving bieden. Dat kan alleen hier in Nederland. Sofiia wil graag fysiotherapie gaan studeren, daar moet ze nog een moeilijke Engelse toelatingstest voor afleggen. Maar de opleiding is ook duur, omdat ze geen status heeft, kost die opleiding mij 8000 euro per jaar. Voor een Nederlandse student is dat ongeveer 2500 euro. Dus ik moet veel geld verdienen. Daarnaast wil ik mijn ouders ook financieel steunen. Ik wil hen graag helpen. Ik weet nog niet hoe ik dat allemaal moet gaan doen. Momenteel leef ik van dag tot dag.”

Marina is blij dat ze naar Nederland is gekomen. ,,Ik voel me gelukkig en blij. Dat is begonnen toen ik mee ging helpen op De Hasselbraam. Kinderen zijn altijd positief en zij geven mij energie. Ze maken mij gelukkig en blij. En daardoor kan ik hen veel teruggeven’, aldus de Oekraïense vluchtelinge die voor zichzelf in Nederland een toekomst weggelegd ziet, ook als de oorlog is afgelopen. ,,Maar mijn man en mijn familie zijn nog in Oekraïne. Dat maakt die keus heel erg moeilijk”, zegt ze terwijl ze weer uit het raam van haar klaslokaal in Papenvoort staart.