Unitas verliest titanenstrijd, maar promoveert toch naar de eredivisie

ROLDE – De Lange Natuursteen Unitas heeft zaterdag in een afgeladen volle Boerhoorn Arena zijn meerdere moeten erkennen in naaste concurrent DWS. Het team van coach Henk Smeenge ging voor de tweede keer in de competitie kopje onder tegen de Schiedammers (24 -25). DWS neemt de koppositie over en heeft slechts één punt voorsprong. Hierdoor wordt het kampioenschap van de eerste divisie pas beslist op de allerlaatste speeldag. Beide ploegen kregen echter één dag voor de wedstrijd van de Nederlandse Handbalbond (NHV) te horen dat beide teams zouden promoveren onafhankelijk van wie er kampioen zou worden. Spelen in de eredivisie is daarmee voor de trotse Roldenaren een feit.

De wedstrijd zorgde vooraf zowel in Rolde als in Schiedam voor groot enthousiasme en belangstelling. De lucht boven de Boerhoorn Arena was rood-blauw gekleurd en de tribunes van de Boerhoorn Arena puilden uit van rood-blauwe Unitas- en wit-blauwe DWS-aanhangers. Zelfs in de bibliotheek, die voor deze gelegenheid was voorzien van beeldschermen en een livestream, was het bomvol. Vlaggen werden gezwaaid, kelen werden schor geschreeuwd en trommels werden beslagen. Het moet voor alle spelers en scheidsrechters een kippenvel moment hebben opgeleverd toen ze het veld onder een kakofonische geluidsgolf aan de hand van jeugdspelers het veld betraden.

Wie zou denken dat het bericht van de bond, dat beide ploegen zouden promoveren, de spanning van de wedstrijd af zou halen, kwam bedrogen uit. Het kampioenschap stond immers op het spel. Bij winst zou Unitas in de laatste speelronde onbereikbaar zijn voor DWS. Bij beide ploegen zat er dan ook de druk op van het ‘moeten’ winnen en DWS ging daar uiteindelijk veel beter mee om. Daar leek het in het begin van de eerste helft nog niet op. Unitas zette het middenblok in de offensieve dekking van DWS direct onder druk door acties van Camiel Lansink en overkomende hoekspelers Rik Makkes en Chris Schutter. Het in het midden gecreëerde overtal leidde tot een groot aantal één-op-één-kansen met de wederom uitstekend keepende keeper Jelle Hamerslag. Unitas kwam dan ook na 15 minuten op een verdiende 7-5 voorsprong, maar had daar wel 17 pogingen (41 procent) voor nodig. In de daaropvolgende fase hield de sympathieke student Bestuurskunde de Schiedammers in de wedstrijd, want het regende kansen voor Unitas, maar de meeste pogingen belandden op zijn lichaam of in zijn handen. Zijn DWS-collega’s Loeka Hendriks, Nick Schot en Max Kalkhoven hadden veel minder schoten nodig om op hetzelfde aantal doelpunten te komen. Met 7 uit 11 (64 procent) trok DWS de stand in de 20^e minuut gelijk. In een poging om nog meer druk op de defensie te leggen werd Bart Mik voor Camiel Lansink ingebracht. De druk op de defensie van DWS nam inderdaad toe, maar de bal belandde door technische fouten enkele keren in de handen van de tegenstander en in de omschakeling wist DWS daarvan te profiteren. Een cruciale fase, want DWS creëerde daarmee een gat van vier doelpunten en vanaf dat moment liep Unitas tot aan de rust een beetje achter de feiten aan (9-13).

Beide teams begonnen de tweede helft vanuit defensief oogpunt uitstekend. DWS hield met een 4-2- en zelfs 3-2-1-dekking Unitas op grote afstand van de goal en Unitas wist met wederom een uitstekend spelende Casper Pronk en Camiel Lansink de meeste aanvallen te onderbreken. De voor Jarno Paasman ingevallen Bas Bulthuis maakte ook een aantal prachtige reddingen, maar het kwam helaas niet tot van die fantastische break-outs waar Unitas zo bekend om staat. Toch pakte Unitas het initiatief langzaam weer terug in de wedstrijd. Rik Makkes, Bram Schutrup en Nawid Karimi-Zand zorgden ervoor dat Unitas rap dichterbij kwam. In de 45^e minuut bracht Chris Schutter vanuit de hoek de aansluittreffer (19-20) op het scorebord. DWS bleef echter onverstoord en met creativiteit handballen. In een fase waarin scheidrechtelijke beslissingen tot wat chaos en tumult in de hal leidden, van het verder uitstekend fluitende scheidsrechtersduo, kregen Hidde van Oorschot en Tomasz Teeuw het op de heupen. Binnen een tijdsbestek van vijf minuten had DWS weer een gat van drie doelpunten geslagen en liepen beide ploegen tot de 55^e minuut gelijk op (20-23). Unitas lag in geslagen positie en de rood-blauwe aanhang werd stiller. Maar Unitas rechtte nog éénmaal de rug om in een alles of niets poging met een kamikazeachtige offensieve één-tegen-één-dekking het spel van DWS zo vroeg mogelijk te verstoren. En dat lukte. Het publiek veerde weer op en DWS kwam in ondertal, verloor de bal of liep tegen een ‘tijdspel’ aan. Unitas profiteerde daarvan en kwam anderhalve minuut voor tijd op 24-25. Unitas had in die resterende anderhalve minuut zelfs zoveel kansen dat ze alsnog hadden kunnen winnen. Maar DWS had Jelle Hamerslag aan zijn zijde en het mocht niet zo zijn, omdat de efficiëntie bij de ploeg uit Rolde deze wedstrijd te matig was (49 procent om 61 procent).

DWS wint in deze competitie twee wedstrijden van Unitas. Wellicht heeft DWS, vanwege de spanning die op beide wedstrijden lag, beide keren niet het ‘beste’ Unitas getroffen, maar dat is geen excuus. Het is juist de verdienste van dit DWS dat zij in staat zijn gebleken om beter met die spanning te kunnen omgaan dan Unitas en het aanvalsspel van Unitas zo te dereguleren dat het scoren moeilijker dan anders verliep. Beide ploegen vierden na afloop gezamenlijk hun promotie, al was het voor de meeste Unitassers wel een feestje met een rouwrandje. DWS is met deze overwinning een terechte kampioenskandidaat. De Schiedammers mogen deze titanenstrijd volgende week in Zwartemeer tegen de opleidingsploeg van Hurry-up proberen af te maken. Unitas zal tegen het Apeldoornse Achilles moeten winnen om de druk op de Schiedammers te houden. Bij winst van Unitas en verlies van DWS kan Unitas zich alsnog tot kampioen kronen. En wonderen zijn de wereld nog niet uit.