Tachos zet Unitas genadeloos met beide voeten op de grond

WAALWIJK – De Waalwijkse sporthal De Slagen was zaterdag het decor van wat op papier de ‘kraker’ van de Eredivisie-handbal moest worden. Koplopers Tachos en De Lange Natuursteen Unitas stonden tegenover elkaar, een confrontatie die de balans in de top van de competitie zou moeten opmaken. De realiteit op het veld was echter een harde, ontnuchterende les voor de mannen van coach Henk Smeenge. Met een overtuigende 37-25 eindstand liet het meer ervaren Tachos zien dat het gat tussen de ongeslagen start van een debutant en de gevestigde eredivisie-top nog aanzienlijk is.

De ploeg uit Rolde, die na een sterke start in de eredivisie met een rugzak vol zelfvertrouwen naar Waalwijk was afgereisd, werd geconfronteerd met de meedogenloze efficiëntie en fysieke volwassenheid van de Waalwijkers. Van de term ‘kraker’ was na het eerste fluitsignaal al snel geen sprake meer, want Tachos drukte vanaf minuut één de voet op het gaspedaal en haalde deze er de volledige zestig minuten er niet meer vanaf.

De basis voor de ruime overwinning werd al direct in de eerste vijf minuten gelegd. Tachos legde een bliksemstart van 5-0 op de mat, een voorsprong die Unitas de hele wedstrijd niet meer te boven zou komen. De sleutel lag in de Waalwijkse verdediging, die de Unitas-aanval volledig lamlegde. Spelers als Camiel Lansink en Bart Lensen, normaal gesproken garant voor dreiging van afstand, werden gedwongen tot slappe, gehaaste afstandsschoten, die een makkelijke prooi waren voor de Tachos-defensie of de uitstekend keepende doelman Bram van Grunsven. Cruciaal was dat de lijnen naar de hoekspelers volledig werden afgesneden, waardoor de Rolder aanval in een verstikkende zone werd gedrukt. Tegelijkertijd had Unitas grote moeite om grip te krijgen op het Waalwijkse aanvalsspel. Met name afstandsschutter Stefan van Gils en de ‘glibberige’ Sverre Jansen stelden de anders zo betrouwbare Drentse dekking voor onoplosbare dilemma’s. Pas na zeven minuten wist Rik Makkes de ban voor Unitas te breken, maar op dat moment stond de achterstand al op 5-1.

Tachos bouwde de voorsprong methodisch uit naar 9-2 en na vijftien minuten stond er al 13-5 op het bord. Een opvallende tactische ingreep was de wissel bij Unitas van doelman Daan de Roo, die weinig grip leek te krijgen op de schoten, voor Mathijs Rogier Meijer.

Een bijkomend, bepalend feit in deze fase was de toelating door het scheidsrechtersduo Nijhuis en Westerhof. Unitas moest duidelijk wennen aan de ruime marge die werd gehanteerd. Waar Unitas in de verdediging een vrije bal verwachtte, lag de bal er aan de andere kant al in. Dit verschil in interpretatie van de toelaatbare fysieke strijd leek de Waalwijkers, die feller en professioneler speelden, beter uit te komen.

Vlak voor rust leek Unitas zich te herpakken en knokten de Roldenaren zich knap terug tot 17-12. Dit herwonnen momentum werd echter direct tenietgedaan door een gebrek aan geduld: Unitas was te gretig om de aansluiting te zoeken en sloot een aantal aanvallen veel te vroeg af. Dit resulteerde in simpele balverliezen en snelle omschakelingen, ingeleid door de uitstekend keepende Bram van Grunsven, die de ruststand op een pijnlijke 19-12 bracht. De zeven doelpunten verschil waren volledig te wijten aan de efficiëntie van Tachos en het ongeduld van Unitas.

De hoop op een comeback vervloog snel in de tweede helft. Unitas startte opnieuw te tam en Tachos bleef de druk opvoeren. Hoewel de Drenten afstandsschutter Van Gils onder controle leken te krijgen, stonden er direct nieuwe aanvallende dreigingen op: Nick Veltman en, opnieuw, Sverre Jansen. Jansen groeide uiteindelijk uit tot de topscorer van de wedstrijd. Het leidde na 40 minuten tot de psychologisch zware ‘tien-verschil’ met een stand van 25-15.

Toch toonde Unitas veerkracht in het midden van de tweede helft. De ploeg vond toen eindelijk de opening in de Waalwijkse verdediging, met name via Jan Mulder en Bram Drijvers. Bram Drijvers profiteerde van het momentum en met vier doelpunten werd hij topscorer aan Unitas-zijde. Drijvers wist met een paar loopacties door de Waalwijkse dekking te komen en de Tachos-goalie te verschalken.

Ook doelman Mathijs Rogier Meijer leek wat meer reddingen te verrichten, wat de kansen op de break-out deed herleven. De ‘flankenflitsers’ Bart Mik en Rik Makkes probeerden hier gebruik van te maken. Helaas voor Unitas werd deze opleving in de kiem gesmoord door hard, fysiek verdedigen van Tachos, waarbij de Waalwijkers de rand van het toelaatbare opzochten. Mik en Makkes werden bij hun rushes herhaaldelijk van achteren teruggetrokken aan shirtjes en armen. Het opvallende was dat deze gevaarlijke acties niet werden bestraft met uitsluitingen.

De frustratie bij Unitas liepen daardoor hoog op. Bart Mik uitte zijn ongenoegen over de gevaarlijke acties en werd prompt voor twee minuten naar de bank gestuurd.

Ook cirkelloper Tinne ter Maat liet zich gaan na diverse tikken op het lichaam en aan het hoofd, onder andere van Thyme Vromans, en kreeg eveneens een tijdstraf.

Deze tijdstraffen waren een cruciaal, doorslaggevend moment in de wedstrijd. Het toonde aan dat Tachos op alle vlakken feller, professioneler en meer volwassen was in de omgang met tegenslag en de scheidsrechterlijke leiding. Unitas liet zich leiden door frustratie, terwijl Tachos koel bleef en profiteerde van de overtalsituatie om de marge definitief veilig te stellen.

De onbetwiste Man van de wedstrijd was Tachos-goalie Bram van Grunsven. Zijn prestatie was doorslaggevend in de Waalwijkse overwinning: hij verrichtte niet alleen een aantal uitstekende reddingen in open spel, maar blonk vooral uit met zijn strafworp-statistiek. Van Grunsven stopte maar liefst vijf van de zeven strafworpen van Unitas. Dit enorme rendement maakte het verschil op de momenten dat Unitas via een penalty eindelijk kans zag om tot een zekere scoringskans te komen. Dat hij bovendien zelf een doelpunt wist te maken, was de spreekwoordelijke kers op de taart voor de Waalwijkers.

De conclusie na de 37-25 nederlaag is helder en onvermijdelijk: Tachos is op dit niveau de betere, meer ervaren en volwassen ploeg. Unitas, dat de eerste tien minuten van de wedstrijd daargelaten een degelijke partij speelde, miste de routine, de fysieke scherpte en het geduld om een ploeg van dit kaliber over zestig minuten te bestrijden. Het team van Smeenge heeft duidelijk lessen te trekken uit deze confrontatie over hoe om te gaan met een fysiekere speelstijl en hoe de focus te behouden wanneer de frustratie oploopt.

Voor Unitas is er echter geen tijd voor langdurige rouw. De ploeg uit Rolde moet zich direct herpakken, want de volgende uitdaging staat alweer op het programma: een confrontatie met de vrienden van DWS in de thuisbasis De Boerhoorn.

Dit duel heeft een extra lading, want DWS was vorig seizoen de enige club en kampioen van de Eerste Divisie die Unitas twee keer wist te verslaan. Er staat volgende week zaterdag om 20.30 uur dus nog een rekening open voor de Roldenaren. Winst is noodzakelijk om mee te blijven doen in de absolute top van de Eredivisie en te bewijzen dat de nederlaag in Waalwijk slechts een incident was, een les in volwassenheid die men snel heeft geleerd.

Het seizoen is lang, maar Unitas zal snel de stijgende lijn moeten inzetten als men Tachos en de andere topclubs structureel partij wil bieden. Rolde en Omstreken kijken uit naar de reactie van de ploeg in de komende wedstrijd.