Warm FestiValderAa was voor iedereen vooral wennen

SCHIPBORG – De eerste reacties die je hoorde op FestiValderAa was: ,,warm”. Dan volgde al snel: ,,Het is wennen.” 

FestiValderAa was dit jaar anders van opzet dan de tien voorgaande edities. Dat had alles te maken met stikstof. De meeste optredens vonden daarom binnen plaats. De organisatie had voor twee hoofdlocaties gekozen in Zeegse en in Schipborg. Het Fletcherhotel (Heideway) had een muziekpodium met een groot buitenterras. Restaurant Drentsche Aa had een kleinere zaal voor literaire bespiegelingen van Zomerzinnen en muzikale voorstellingen. Ook in Schipborg was een buitenterrein ingericht waar men tracht het festivalsfeertje op te roepen. Daarnaast waren er diverse locaties waar voorstellingen werden gegeven. Het festivalterrein met het grote podium, dat normaal gebruikt wordt, bleef leeg. 

Marieke Schenk uit Tynaarlo heeft net haar optreden afgerond op het terras. ,,Warm”, was haar eerste reactie. De jonge singer-songwriter kwam al van kinds af aan op FestiValderAa. ,,Het is heel anders als voorheen. Dat het op twee grotere locaties plaatsvindt kan weleens een struikelblok zijn, vooral met deze hitte. Mensen zijn dan eerder geneigd om op één locatie te blijven.” Schenk is blij dat het festival in ieder geval doorgaat. ,,Het is voor mij het hoogtepunt van het jaar. En het is helemaal fantastisch dat ik hier nu mag optreden. Een droom komt uit. Ik heb geluk gehad dat ik op deze mooie locatie mag spelen. Het publiek heeft aandacht voor de artiest. Dat is echt fijn. Het voelt voor mij als thuiskomen.”

Liesbeth Korteweg uit Lievingerveld zit op een kleedje in de schaduw onder een boom. Partner, dochter en haar vriendin zijn net even ergens anders gaan kijken. Korteweg is vaker op het festival geweest. ,,Het is warm, maar we kunnen ook zo genieten van de muziek. De nieuwe opzet is wel even wennen, maar iets bekends wat anders wordt, is altijd wennen. Maar ik ben blij dat het festival in ieder geval wordt gehouden. De gemoedelijke sfeer is gebleven. Ik ben wel van de kleinschalige festivals. Wat me wel opvalt is dat er veel ouderen zijn. Er zijn veel minder jongeren dan in andere jaren.

De Groningse Katie Koss had alle stikstofproblematiek niet meegekregen. ,,Ik dacht dat ik een weiland zou optreden. Maar dit is ook prima hoor. Het was een fijn optreden en een mooie ervaring.” Ze pakte met haar zwoele en soulvolle indiepop het publiek in. Dat het thema Vrijheid in het optreden van de van origine Oekraïense artiest naar voren kwam, was voor te stellen. 

Vrijheid voelden enkele buren uit Annen ook. Zij zaten heerlijk op het buitenterras te genieten. Donderdag waren ze nog bij het concert van Rammstein in Groningen geweest en dan is dit festival wel van een heel ander niveau. Lambert de Haan was voor het eerst op het festival. ,,Ik ben hier blanco naar toegegaan. Het is genieten van het weer, een hapje en een drankje en een leuke zangeres met een gitarist. We zijn hier nog niet weggeweest. De muziek vanuit de zaal heeft ons nog niet naar binnengetrokken. Eigenlijk hadden we ook gewoon op het terras in Zuidlaren kunnen gaan zitten, maar dit is ook wel een leuke plek zo aan de rand van de heide.” Zijn buurman Bert Jan Langbeek was wel eerder op het festival geweest. Voor hem is het wel wennen. ,,Ik snap het aan de ene kant wel dat men zich aan de regels moet houden, maar ik vraag mij het af of het festival zoveel invloed op de natuur heeft. Ik mis het centrale festivalterrein met het grote podium wel. Je kon vandaar de voorstellingen bezoeken en vervolgens kon je weer terug naar het centrale terrein en de gezelligheid.”

De gezelligheid misten ook een aantal vrijwilligers van het eerste uur. Zij vonden het centrale festivalterrein echt een ontmoetingsplaats waar je in contact kwam met het artiesten en publiek, maar ook met de dorpsgenoten. Ook de barwerkzaamheden die nu door het Fletcher Hotel en Restaurant de Drentse Aa werden gedaan, werden gemist. Ze vinden dat ze inleveren op de charme van het festival. Een trouwe bezoeker van het eerste uur wil eerst wel wat zeggen, maar wil uiteindelijk toch niet met haar naam in de krant. ,,Ik ben bang dat ik te kritisch word.”

Ineke Werkhoven uit Eexterveen laat een heel ander geluid horen. Ze zit als vrijwilliger op het buitenterrein in Schipborg koptelefoons uit te delen voor de Silent Disco. ,,Het is hier heel gezellig. De sfeer is goed. En de mensen zijn enthousiast. Ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Ik help voor het eerst mee. Ik hoor dat het anders is, maar het is knus en mensen genieten. Voor hetzelfde geld was er geen festival geweest. De vrijwilligers hebben allemaal keihard gewerkt om dit voor elkaar te krijgen en dat is gelukt. Ik heb volop genoten.”

Vanja van Guldener

Artistiek leider Vanja van Guldener van FestiValderAa begrijpt de verschillende geluiden. ,,Het was voor iedereen best wennen. Maar gedurende het festival werden de reacties, zodra de bezoekers begrepen hoe het in elkaar stak, steeds positiever. Ondanks dat we op twee locaties zaten was de festivalsfeer wel aanwezig. Dat gebeurde meer in Zeegse dan in Schipborg. Op het buitenterrein bij de Drentsche Aa, wilden we het festivalsfeertje creëren, maar dat kwam daar niet echt van de grond. Dat was jammer.” Volgens Van Guldener moet deze elfde editie gezien worden als een tusseneditie. ,,Het was een uitprobeersel. We moesten uitproberen wat er wel en wat er niet kon. Het buitenpodium dat gebruikt wordt als festivalhart werd wel gemist.”

De organisatie verplaatste daarom op zondagmorgen het klassieke optreden van cellokwartet Mare Nostrum naar dit terrein. ,,Je moet het zien als een statement. We hebben zwaar moeten improviseren om het festival op poten te kunnen zetten. Bij dit optreden kwamen geen aggregaten en elektriciteit aan te pas. We wilden laten zien wat mogelijk was. Alleen maar het geluid van vier cello’s in de buitenlucht. Het mondde uit in een van de mooiste optredens van het festival.” 

De directeur van het festival houdt er vertrouwen in dat er volgend jaar weer buiten opgetreden kan worden. ,,Het wordt een lastig verhaal, maar niet onmogelijk. We hebben nauwe contacten met de Provincie Drenthe en de gemeenten Tynaarlo en Aa en Hunze. De wethouders zijn geweest en hebben het festival ervaren. Ze hebben hun medewerking toegezegd. Het zal wellicht niet meer zo groot worden als het was, maar we streven er wel naar om in de buitenlucht op te kunnen treden, want dat is de charme van het festival.” Van Guldener vindt het verplaatsen van het festival geen optie. ,,Het hoort bij Schipborg. De meeste vrijwilligers komen uit het dorp. Al zou je het tien kilometer verplaatsen dan is het geen FestiValderAa meer. Is verplaatsen de enige optie dan zal het verder moeten onder een andere naam.”