Gré Kersse viert haar honderdste verjaardag

ROLDE – Ze kwam op 19 november 1924 om 13.00 uur in Borger ter wereld. Het tijdstip kan ze zich niet meer herinneren, wel dat ze een lekkere dikkerd was. ,,Ik woog wel 9 pond en 3 ons”, vertelt Gré Kersse-Van Dijk aan burgemeester Anno Wietze Hiemstra van de gemeente Aa en Hunze terwijl ze met zijn tweeën haar geboorteakte doornemen. Gé Kersse mocht dinsdag honderd kaarsjes uitblazen. De burgemeester kwam haar een dag later feliciteren.

Margaretha Kersse woont sinds vier jaar in verzorgingstehuis Hendrik Kok in Rolde. ,,De naam is steeds kleiner geworden van Margreet, naar Greet tot uiteindelijk Gré”, zegt ze in de luisterhulp. Ze ziet en hoort niet goed meer, maar met de luisterhulp kan ze nog prima communiceren. Ze draagt een koptelefoon en de burgemeester praat in een microfoon en zo ontstaat er een mooi gesprek over haar jeugd in Borger en dat de tijden veranderd zijn. Er was vroeger geen stromend water en de wc was een ton. En ze spreekt over het bleekveld. ,,Ja daar werden de lakens in het zonlicht op gedroogd. Ook had mijn moeder een doosje met een doodshoofd erop. Daar mochten we niet aankomen, maar de roestvlekken in de was waren er wel zo mee weg.”

Als tiener maakte ze de oorlog ook bewust mee. ,,Ik herinner meer nog een liedje over 10 mei 1940 en dat er mannen aan de horizon verschenen, maar ik weet de tekst niet meer. Het was een heftige tijd. En vroeger had je ook nog echte zomers, daar kon ik echt van genieten. De prachtige velden met ochtendnevel. Schitterend.” En zo kan ze zich ook de komst van de telvisie nog herinneren. ,,Mijn vader had een lot gekocht en won de hoofdprijs; een televisie. Nu zijn we rijk zei hij. Hij ging helemaal op in die beeldbuis. Dat is nu helemaal anders. Ja, al die jaren, waar zijn ze gebleven.”

Gré Kersse verliet Borger toen ze haar man leerde kennen en in Assen ging wonen. ,,Ik ontmoette hem tijdens de TT-week op de avond van de Assenaren in de Hertenkamp. Daar hebben we gedanst. We zijn toen vrij snel verloofd in 1949. Twee jaar later zijn we getrouwd. Hij was een Belg. Daarom zijn we ook vaak in Gent geweest.” Haar man is in Assen geboren maar had een Belgisch paspoort om dat zijn vader een Belgisch militair was, die in Assen gelegerd was. Zijn moeder fietste vanuit Smilde altijd bij de kazerne langs waar hij op wacht stond en zo hebben ze elkaar leren kennen.

Gré had in Borger ook nog een scharrel, waar ze verder niet over uitweidt en dat was Anton Heyboer.. Anton Heyboer kwam uit het westen en had het niet erg breed. Hij zat in Borger in een tehuis. Hij kwam vaak bij ons om koffie te drinken en kreeg van mijn moeder ook eten mee. Hij scharrelde altijd van alles bij elkaar.” Als dank gaf Heyboer de familie enkele schilderijen. ,,Die zijn nog in de familie”, zegt zoon Rolf die aangeeft dat volgens ingewijden er ook iets meer was tussen de kunstschilder en zijn moeder. Naast Rolf is er nog een zoon, Sjef. En zijn er vier kleinkinderen en zeven achterkleinkinderen.

Haar man werkte als boekhouder bij de Drentse en Asser Courant en bij drukkerij Vlieghuis, dat later is overgenomen door Van Gorcum. ,,Mijn man was niet blij met de overname. Hij mocht toen op 58-jarig leeftijd met pensioen. Hij gaf toen aan dat hij dat eerst thuis moest overleggen, maar heeft het wel gedaan. We zijn na zijn pensioen veel op vakantie geweest naar Ameland.” Het echtpaar woonde toen al in Rolde. ,,Daar hebben we 21 jaar gewoond. Later zijn we weer naar Assen verhuisd, naar een mooi appartement aan de Sluisstraat met een mooi groot balkon.” Haar man overleed in 2009.

Voor haar huwelijk werkte ze een tijdje bij een bakker in Borger. ,,Ik stond achter de toonbank en verkocht de broodjes. En we konden daar lekker snoepen. Ik ben altijd een slanke meid geweest, dus het maakte voor mij niets uit. Mijn zusters waren dikkerds. Ik heb ook 65 jaar aan gymnastiek gedaan. Eerst in Borger en later in Assen. Ik ging altijd vanuit Rolde lopend naar de gymnastiekles en daarna lopend weer terug. Misschien ben ik daarom wel honderd geworden.” Aan de gymnastiek in Hendrik Kok doet ze niet mee. ,,Nee die poppenkast is niets voor mij. Dan moeten ze dingen aan elkaar doorgeven. Dat is geen niveau.”

Ze mist haar appartement in Assen. ,,Ik kon niet langer alleen blijven en ben hier vier jaar geleden naar toegekomen. Ik heb hier ook al wat meegemaakt op het gebied van mijn gezondheid. Maar het is maar een klein kamertje. En ik had in Assen zo’n mooi appartement. Het is niet anders”

Toch heeft ze haar honderdste verjaardag met veel plezier gevierd. , Ik ben met de jongens uit eten geweest en we hebben in de eetzaal koffie gedronken met taart. En ik ben na afloop iedereen bij langs gegaan. En mijn kamer was ook mooi versierd.”