‘Hier in Papenvoort zijn we veilig’
AlgemeenPAPENVOORT - Viktoriia Matiushkova geniet lekker van het zonnetje op het terras voor haar woonverblijf van het Opvangcentrum in Papenvoort. Ze drinkt een kop koffie en op de tafel voor haar staat de babyfoon. Haar dochter van anderhalf ligt te slapen. Een eindje verderop ligt een man onder een auto. Hij is bezig met een reparatie. Een paar kinderen spelen. Viktorriia heeft er geen aandacht voor. Ze denkt terug in de tijd, nog geen anderhalf jaar terug. Ze was net bevallen. Een mooie toekomst leek voor haar te liggen. Maar de roze wolk veranderde in een donderwolk.
Door Henry Koops
Viktoriia Matiushkova had een carrière als arts. Ze gaf ook les op een lyceum van een Militaire Academie waar kinderen van militairen in de leeftijd van 14 tot 16 jaar opgeleid worden om het leger in te gaan. Ze woonde ongeveer 50 kilometer buiten Kiev. Ze is getrouwd en net bevallen van haar dochter Olexandra toen de oorlog uitbrak. ,,Yuri, mijn man, was in een andere regio en zou naar ons toekomen, toen de oorlog uitbrak en alles voor ons veranderde. Gelukkig hoefde Yuri niet naar het front. Hij kwam terecht in een laag onder de militairen die aan het front vechten. Hij moest in een regio zorgen voor de veiligheid, als een soort politieman. Hij werd echter ziek en door de stress en de angst om mij en onze dochter kon hij niet goed meer functioneren.”
De hoofdstad Kiev lag onder vuur en het gezin van Viktoriia leefde dichtbij het oorlogsgebied. ,,Op een nacht sloegen de bommen vlakbij hun dorp in. ,,Het waren geloof ik 35 raketaanvallen. We zijn gaan tellen: een, twee, drie, vier, vijf… Het was heel beangstigend. Dat was het moment dat we besloten om te vluchten. We wilden een veilige plek voor onze kleine meid.”
Het drietal liet huis en haard achter en kwam na een lange reis in Papenvoort terecht. ,,De eerste periode ging het niet gemakkelijk. Yuri was niet fit en de raketaanvallen hebben heel veel invloed op Olexandra gehad. Bij alle harde geluiden schrok ze. Als een deur dichtsloeg of als ze een ander hard geluid hoorde dan schrok ze. Een baby snapt niet wat er gebeurt, maar ze voelt de angst en de stress van ons. Het heeft negen maanden geduurd om haar kalm te krijgen.”, toch merk je de bezorgdheid van Viktoriia nog. Ze kijkt tijdens het gesprek voortdurend op de babyfoon.
Naast de zorg om haar dochter bleef ook de zorg voor het thuisfront in Oekraïne. ,,Mijn schoonmoeder is hiernaartoe gekomen en kan mij helpen met Olexandra. Mijn ouders en mijn zuster en haar kinderen zijn achtergebleven. Mijn opa is ziek en mijn moeder wil blijven om voor hem te zorgen. Daar maken wij ons natuurlijk zorgen om”, zegt Viktoriia bezorgd. ,,Daarom wil ik ook graag terug naar Oekraïne. Yuri wil hier graag blijven. Hij vindt Nederland een stuk veiliger dan Oekraïne, zelfs veiliger dan het Oekraïne van voor de oorlog. Hij werkt nu bij ’t Stokertje in Westerbork.”
Viktoriia vindt het Opvangcentrum Papenvoort een mooie locatie. ,,Het is erg mooi hier. De bosrijke omgeving is prachtig. Er is veel ruimte. En het is lekker rustig. Het is hier heel goed voor kinderen. Ze kunnen hier veilig spelen. Het lijkt wel een beetje op de omgeving waar ik vandaan kom. Het voelt een beetje als thuis. De verschillen tussen Nederland en Oekraïne zijn ook niet zo groot.”
Dan schrikt ze op. ,,Olexandra is wakker. Ik ga haar even halen.” Even later is terug met een slaperige peuter op de arm. ,,Ik kwam hier met een baby die alleen maar kon liggen. Nu kan ze al kruipen en een paar stappen zetten en een beetje praten.”
Viktoriia droomt ervan om weer aan de slag te gaan als arts. Er is al contact geweest met het Universitair Medisch Centrum Groningen. ,,Ik moet eerst goed Nederlands leren spreken. Daar moet ik certificaten voor halen. De opleiding is echter duur. En ik wil er ook zijn voor Olexandra.”
De oorlog heeft het leven van Viktoriia en haar gezin wreed verstoord. Hoewel haar verhaal hartverscheurend is, relativeert ze de situatie. ,,Er zijn hier mensen met veel ergere verhalen, om over de mensen in Oekraïne maar te zwijgen. Mijn huis staat er nog, mijn familie leeft en wij zitten zelf in een veilige omgeving. Het had veel erger gekund.”
