Jongerenraad onder de indruk van herdenking in Gieten

GIETEN - De Jongerenraad van de gemeente Aa en Hunze heeft voor het eerst een bijdrage geleverd aan de Nationale Herdenking op 4 mei in Gieten. ,,Wij vonden het heel bijzonder om mee te mogen werken. Voor de meeste van ons was het de eerste keer om bij een fysieke herdenking te zijn in de gemeente en ik zou het zeker aanraden aan anderen. Het maakt indruk om daar met zoveel mensen te zijn en samen te herdenken”, zegt voorzitter Robert Boekholt.

Boekholt meldt dat de leden van de Jongerenraad zijn benaderd door het Comité 4-5 mei om een bijdrage te leveren. ,,Het is voor het comité lastig om jongeren te bereiken, Bij ons vonden ze een ingang. We vinden het een hele eer om een bijdrage te mogen leveren. De meeste mensen die aan de herdenking meedoen hebben of zelf de oorlog meegemaakt of familie die de oorlog mee hebben gemaakt. Dat hebben wij niet. We zijn van een andere generatie. De Tweede Wereldoorlog staat verder van ons vandaan. Het is voor ons moeilijker voor te stellen. Maar we zien de huidige oorlogsbeelden ook. Ik snap het gevoel om tegen oorlog te demonstreren, maar vind het niet gepast omdat tijdens de Nationale Herdenking te doen. Maar door de harde beelden realiseer je wel dat we dat nooit meer willen. Ravih Broekhoven heeft dat mooi verwoord in het verhaal dat ze heeft voorgedragen. ,,Vandaag herdenken we een dag die wij hopelijk nooit meer mee zullen maken, maar we moeten niet vergeten dat sommige mensen de dag die wij nu herdenken nog steeds elke dag mee maken. We moeten niet vergeten dat deze verschrikkelijke dingen nog steeds gebeuren, we moeten niet vergeten dat er nog elke dag slachtoffers vallen door oorlogen die in verschillende gebieden nog steeds gaande zijn.”

De Jongerenraad legde naast de voordracht van Ravih bloemen bij het Oorlogsmonument op de Brink en bij de graven van de omgekomen militairen op het kerkhof. 

Die Dag (door Ravih Broekhoven)

Opeens pakte een van de Duitsers, die de rij controleerde, zijn geweer en bedreigt de mensen in de rij. Een oudere man sleurt mij ergens naar binnen en redde zo mijn leven. (Ria Beekman-Schox, 1943). 

We zijn nu holbewoners geworden, vannacht om kwart over twee werd ik wakker doordat de granaten over ons huis vlogen. (Mevrouw Wateler, 17 september 1944). 

‘Voordat we het wisten was de stad omsingeld. De elektriciteit viel uit en er kwam geen water meer uit de kraan. Alle bruggen en uitvalswegen waren kapotgebombardeerd. We konden geen kant op.’ (Hanna, 29 november, 2023)

Ja dat klopt 2023, want vandaag herdenken we dan wel de Tweede Wereldoorlog, iets wat velen van ons niet hebben mee gemaakt, iets waar we alleen maar een beeld van kunnen schetsen, iets waar we ons wel in kunnen inleven maar nooit helemaal. 

Vandaag herdenken we een dag die geweest is, het verleden. Het verleden waar wij niet zo veel van mee hebben gemaakt. 

Vandaag herdenken we een dag die geweest is, een dag die op andere plekken op de wereld nog steeds gaande is… 

Dagen, maanden, jaren die niet om lijken te gaan voor de mensen die nog steeds in een land leven waar oorlog is. Dagen maanden, jaren die tijdens de Tweede Wereldoorlog al meegemaakt hebben. 

Vandaag herdenken we een dag die wij hopelijk nooit meer mee zullen maken, maar we moeten niet vergeten dat sommige mensen de dag die wij nu herdenken nog steeds elke dag mee maken. We moeten niet vergeten dat deze verschrikkelijke dingen nog steeds gebeuren, we moeten niet vergeten dat er nog elke dag slachtoffers vallen door oorlogen die in verschillende gebieden nog steeds gaande zijn. 

Alle nieuws berichten die aan het begin nog binnen kwamen, die op elke voorpagina van elke krant stond. Je je telefoon opende en niets anders zag dan de verschikkende dingen die er gebeurde op het moment dat bekent werd dat er weer in een ander land oorlog is uitgebroken. De eerste paar maanden horen wij hier van alles over, tot op een moment je het niet meer op de voorpagina’s van de kranten ziet staan en het eerste filmpje wat je ziet op sociale media geen filmpje is uit een oorlogsgebied waarbij je even met je neus op de feiten werd gedrukt en een realistisch beeld krijgt van hoe het er aan toe gaat. Beelden die wij als jongeren in de geschiedenis boeken zagen, zien wij nu overal op sociale media. Soms ook beelden die we misschien liever niet hadden willen zien. De rilling die opspeelt als je je telefoon opende, wetende dat je werd overladen met filmpjes van mensen die hun huis uitvluchten, gebouwen die instorten of mensen die werden geterroriseerd door soldaten van de tegen partij. Bij het zien van dit soort filmpjes en foto’s breekt mijn hart en ben ik elke keer toch maar weer gelukkig dat ik in een land leef als Nederland, waar we veel klagen over van alles, maar achteraf eigenlijk toch ook weinig hebben om over te klagen. 

Je ziet, en hoort steeds minder, elke dag een klein beetje minder, tot dat de dag daar is dat we eigenlijk nog vrij weinig mee krijgen van wat er nou eigenlijk aan de hand is. Het lijkt haast wel een trend, aan het begin zie je het overal en heeft iedereen het er over en zo van de een op de andere dag is het niet meer het hoofdonderwerp omdat er weer een nieuwe trend ontstaan is. 

Ik, jij, wij allemaal gaan er elke dag iets minder bij stil staan omdat het minder aan het licht wordt gebracht. 

Wat ik hiermee wil brengen is, dat vandaag herdenken we het verleden, maar vandaag is misschien ook een mooi moment om weer even stil te staan bij het heden.