Daphne Spreen: ‘Ik mag best wat liever voor mijzelf zijn’

ROLDE – De trouwe fans van het tv-programma Kamp van Koningsbrugge weten inmiddels wie de zware training van het korps commando’s heeft volbracht. Jeroen van Koningsbrugge zoekt in het programma vijftien gewone burgers die denken dat ze mentaal en fysiek sterk genoeg zijn om de opleiding van de Special Forces aan te kunnen. Hij levert zijn mensen af aan een team van zeer ervaren specialisten die de rekruten onder handen neemt. Daphne Spreen uit Rolde was tijdens het vijfde seizoen een van de vijftien. De trouwe kijkers weten dat de anesthesiste en de wereldkampioene Obstacle Course Racing de missie niet heeft volbracht. Ze moest afhaken door een blindedarmontsteking.

Daphne Spreen voelde zich in het eerste seizoen van Kamp van Koningsbrugge al aangetrokken om deel te nemen aan het tv-programma. Niet gek voor iemand die als sport Obstacle Course Racing beoefent en zichzelf uitdaagt om zware parkoersen met enorme hindernissen af te leggen. ,,Ik heb de sport hoog in het vaandel staan. Deelname aan het programma is behoorlijk belastend, dus door deel te nemen loop je de kans dat je je sportseizoen moet afschrijven. Dat wilde ik niet. Nu ik een paar wereldtitels op mijn naam heb, besloot ik om in het vijfde seizoen de gok te wagen.”

Daphne vulde in november het aanmeldformulier in. ,,Deels om mijzelf uit te dagen. Ik wilde mijn grenzen opzoeken. Dat doe ik in de sport ook, maar dan weet je wanneer je gaat stoppen Je moet zien zo snel mogelijk de finish te halen. In het programma weet je niet waar je aan begint en weet je ook niet wanneer iets stopt. Je stort je in een ongewis avontuur. Ik was benieuwd hoe ik daarop zou reageren”, legt Daphne uit. Maar ze had nog een andere motivatie. ,,Mijn zus Sabine, ook een wereldtopper in de Obstacle Course Racing, heeft een auto-immuunziekte. Zij weet als geen ander hoe je door moet gaan. Hoe je plannen en doelen ineens stoppen, omdat de ziekte weer opduikt. Ze moet zich voortdurend aanpassen. Ik ben enorm trots op haar. Ik wilde laten zien dat wij de training van de Special Forces aan zouden kunnen.”

Dus vulde ze de vragenlijsten in waaruit zou moeten blijken dat ze commandowaardig zou zijn. ,,Ook moest ik een filmpje van mijzelf insturen. Die heb ik gemaakt op de survivalbaan waar ik normaal train. Vervolgens is er een gesprek om te checken of jij inderdaad degene bent die zich heeft aangemeld. Ze stellen lastige vragen om de diepere laag bij je te vinden. Vervolgens is er een casting, een fitheidstest. Dan blijft er uit alle aanmeldingen een clubje van 20 over, waarvan er nog vijf moeten afvallen. Dan volgt er nog een medische keuring en een psychologische test en is het afwachten. In april kreeg ik het bericht dat ik bij de laatste vijftien zat. Dan gaat de knop om en ga je specifiek voorbereiden op het programma. Je leeft dan echt naar het begin toe.”

Daphne moest zich op een dinsdag in mei om 17.00 uur melden in Maastricht. ,,Je wordt in een geblindeerd busje gestopt met vreemden en je mag niet met elkaar praten. Vervolgens ontmoet je de andere deelnemers in een ruimte waren allemaal veldbedden stonden. Het was anders dan andere seizoenen en iets wat je totaal niet verwachtte. De spanning in de ruimte was enorm. Maar iedereen stond direct aan, dat merkte je aan alles. En er is ineens een camera op je gericht, daar moest ik wel erg aan wennen.”

Bij de eerste fysieke opdracht moest worden gezwommen. ,,Ik heb aan wedstrijdzwemmen gedaan, dus ik voel me wel thuis in het water. Ik bleef ondanks de zware overall en het koude water rustig en kon ook op de andere deelnemers die het moeilijk hadden inpraten en ze er doorheen helpen, maar je focust vooral op jezelf. Maar na het zwemmen begon ook de buikpijn. En die zakte niet meer weg.”

Met pijn in haar buik volbracht ze nog enkele onderdelen. Naast de buikpijn, had ze weinig energie en moest ze ook overgeven. Ze viel bij het uitstappen van de truck een keer flauw, wat haar ook een hoofdwond opleverde. ,,Ik heb verschillende malen aangegeven dat ik buikpijn had. Het werd weggewoven en je denkt zelf ook dat het door de spanning komt. Je eet natuurlijk ook minder dan normaal. En je wilt natuurlijk graag het einde halen. Maar het is natuurlijk niet normaal dat je flauwvalt van de pijn.” Het ging echt mis bij de hellingproef waarbij de deelnemers zware balken mee moesten torsen. ,,De balken drukten op mijn lichaam waardoor ik meer in elkaar ging en de buikpijn verergerde. Ik kon toen niet uit de donkere gedachten uit mijn hoofd komen en wilde stoppen.” Expeditieleider Ray Klaassens wist Daphne over te halen om nog door te gaan: Jij moet die pijn een plekje in je hoofd geven, dat is jouw werk. Daphne pakte de zware balken weer op, maar het zorgde alleen maar voor woede bij haar. ,,Ik had geen pijn van die balken. Waarom luisterden ze niet?” Na het afronden van de hellingproef gaf ze alsnog de pijp aan Maarten. ,,Ik ben er trots op dat ik zelf mij grenzen heb aangegeven. Ik ben over mijn grenzen gegaan en ik weet niet wat er van mij was overgebleven als ik was doorgegaan. Ik ken mijn eigen lichaam het beste. En ben blij dat ik ben gestopt toen het echt niet meer ging. Ik had eigenlijk die balken ook niet meer op moeten pakken. Ik had bij mijn eerstebeslissing moeten blijven.”

De ontberingen tijdens de opnames waren zwaar, maar Daphne kreeg het pas echt zwaar toen ze thuis was. ,,De adrenaline was toen uit mijn lijf en toen ik tot rust kwam kreeg ik pas echt pijn. Ik ben beh oorlijk ziek geweest en het heeft een behoorlijk tijdje geduurd voor ik hersteld was. Ik had ook niet dezelfde energie als voorheen.”

Daphne liet nog wel een traantje toen ze de afleveringen terugkeek waarin ze moest opgeven. ,,Het was in de uitzendingen niet duidelijk te zien dat ik hevige klachten had. Maar ik zag tijdens de hellingproef lijkbleek. Het is wel moeilijk als jezelf ziet lijden. Het blijft natuurlijk televisie. Ook bij andere opgevers werd het niet duidelijk waarom ze daadwerkelijk moesten stoppen. Natuurlijk laat je een paar tranen, maar ik was vooral trots dat ik dit avontuur heb aangedurfd. En ik hoorde natuurlijk wel bij die laatste vijftien.”

Ze keek ook met trots naar de andere kandidaten die wel doorgingen. ,,Het is maar een korte periode, maar je bouwt wel een band op met elkaar. Je moet bij elkaar ontdekken waar de kracht van de mensen zit en die moet je benutten. Met de een heb je meer dan met de ander. Ik kon het goed vinden met Jorden, ook een topsporter. We hadden beiden iets met de onderdelen waarbij je alleen op pad moest. De eenzaamheid waar je teruggeworpen wordt op jezelf, daar gingen wij goed op. Misschien zaten er dit seizoen wel te veel einzelgängers in, waardoor de samenwerking wat laat op gang kwam. Ik vind het heerlijk. Eind november ga ik naar de wereldkampioenschappen in Abu Dhabi. 22 kilometer door de woestijn met links niets en rechts niets. Alleen maar zand en ruim 30 graden. Heerlijk, ik heb er echt zin in”, aldus de kersverse wereldkampioene Spartan Sprint.

De Rolder atlete die dus weer wedstrijdfit is heeft tijdens het sporten wel wat aan haar avontuur van Kamp van Koningsbrugge gehad. ,,Als ik het nu moeilijk heb tijdens een wedstrijd, dan praat ik mij moed in door te zeggen: Pijn, dit is niets bij wat je in Kamp van Koningsbrugge meegemaakt hebt. Ik maak dan een pakketje van mijn gedachten en schuif dat dan weg. Jezelf even streng toespreken werkt altijd.”

Een beetje frustratie over het niet volbrengen van de missie zit er nog wel in bij Daphne in. ,,Als ze ooit een remake gaan maken met mensen die tijdens Kamp van Koningsbrugge zijn afgevallen, dan mogen ze mij bellen.”

Maar ondanks het vroege uitstappen heeft ze toch positieve gevoelens aan het programma overgehouden. ,,Het was een erg toffe tijd. Een ervaring voor het leven. En ik heb vrienden gemaakt voor het leven. Het is zoveel meer dan je vooraf had verwacht. Maar de belangrijkste les is dat ik wel wat liever voor mijzelf mag zijn. We zijn gewend om altijd maar door te gaan. Dat is een familietrekje dat ik van mijn moeder heb. Maar ook Sabine heeft dat. Ze stond onlangs met een gebroken teen aan de start van de Boerboscross. Ik was ook gewend om wanneer ik een blauwe enkel had, dat ik dan rustig 20 kilometer ging hardlopen. Opgeven zit er bij ons niet in. Maar je hoeft niet altijd tot het uiterste te gaan. Je moet naar je lichaam luisteren en dan is het prima om op te geven als het even niet wil. Ik mag best wat liever voor mijzelf zijn.”