Docenten Stichting PrimAH gaan met verdiend pensioen

GIETEN - Jan Post, Jannes Wilkens en Gerry Bos zullen Obs Gieten gaan verlaten. Zij gaan na lange dienstverbanden met een welverdiend pensioen. Na de zomervakantie komen ze niet terug en gaan ze van hun vrije tijd genieten. De docenten werden afgelopen donderdag met een limousine van huis gehaald. Al die jaren stonden zij er voor de kinderen en nu stonden de kinderen klaar om voor de directeur, de meester en de juf een passend afscheid te verzorgen. Het werd een mooi afscheidsfeestje. De drie waren duidelijk in hun terugblik op hun schoolloopbaan. ,,Het gaat om de kinderen, daar doe je het voor. Het mooiste van het werk zijn de kinderen.” 

Jannes Wilkens

Jannes Wilkens zat 43 jaar in het onderwijs en diende één school Obs Gieten. ,,Ik heb de verhuizing nog meegemaakt van de Spiekersteeg naar de Spoorstraat. Dat was best wel even een dingetje. De woonwijk was er nog niet en de leerlingen moesten over bouwplaten naar school.” Wilkens begon als invalkracht en werd na 32 jaar adjunct-directeur. ,,Ik heb alle groepen gehad behalve de kleuters en groep 3. Ik heb 20 jaar groep 8 gehad. De laatste jaren had ik geen eigen groep meer. De kinderen daar doe je het voor. Ik heb de schooldirecteursopleiding wel gedaan, maar ik heb er bewust voor gekozen om geen directeur te worden. Dat is toch meer een kantoor- en managementbaan. Het mooiste van het werk is het contact met de kinderen.”

Wilkens vond het niet erg om aan één school te staan. ,,Er waren veel wisselingen binnen het team. De wisselingen werken verfrissend met veel nieuwe ideeën, dat houdt je scherp. Het is nooit dezelfde school geweest.”

Volgens Wilkens is er door de jaren heen veel administratieve rompslomp bijgekomen. ,,Veel onderwijzers lopen daartegenaan. De administratie krijgt de overhand en dat gaat ten koste van het voorbereiden van de lessen. Natuurlijk moeten de vordering van de kinderen bijgehouden worden, maar het moet niet de overhand krijgen. Er is ook steeds meer zorg op de reguliere bassischolen bijgekomen. We hebben best grote groepen van 25 tot 30 leerlingen. Daarin zitten 4 à 5 zorgleerlingen. Dat is best een zware dobber. Gelukkige zijn onderwijsassistenten die extra handjes leveren in de klas, maar die zijn er niet altijd. De laatste jaren had ik geen eigen groep, maar deed ik directietaken en begeleidde ik zorgkinderen. Je bent niet alleen leerkracht, maar ook maatschappelijk werker en coach. Het is leuk, maar het geeft wel een extra belasting.”

De adjunct-directeur vindt het belangrijk dat een kind zich veilig voelt bij een leerkracht in de klas. ,,Vandaaruit moet je verder werken. Als een kind ongelukkig is in een thuissituatie, dan heeft dat weerslag op een kinderleven en dat krijg je terug in de klas. Het geeft voldoening om deze kinderen te helpen en ze te zien groeien. Een kind moet je ook niet beoordelen op landelijke gemiddelden. Je moet een kind beoordelen vanaf het punt waar het vandaan komt en hoe de ontwikkeling is geweest.”

Wilkens gaat eerst een periode nietsdoen. ,,Ik heb hobby’s genoeg en zie wel wat er op mijn pad komt. Wel zal ik het team gaan missen. We hebben een fijn en hecht team. We stonden er voor elkaar. Dat ga ik missen, maar verder kijk ik uit naar mijn pensioen.

Jan Post

Ook bij Jan Post is de knop om. ,,In het begin moest ik wennen aan het idee, maar nu heb ik er wil zin in”, zegt de directeur van Obs Gieten. Post zit 44 jaar in het onderwijs. ,,Ik heb 20 jaar gewerkt als leerkracht in de stad Groningen en 24 jaar als directeur; 5,5 jaar in Haren, 10 jaar op De Eshoek in Annen en 9 jaar in Gieten”, zegt Post. ,,Ik ben niet iemand die lang op dezelfde plek blijft. Ik vind het verfrissend om soms een stap te maken en een kijkje in een andere keuken te nemen.”

Post kwam bij toeval in de rol van directeur. ,,Door het uitvallen van de directeur werd ik zonder ervaring waarnemend directeur. Ik had er toen aan geroken en heb toen op een vacature in Haren gesolliciteerd en werd aangenomen.”

Ook voor Post geldt dat het mooiste van het vak de kinderen zijn, maar hij genoot ook in zijn rol als directeur. Dat je het met het team goed voor elkaar hebt om de kinderen goed les te geven. Dat is een uitdaging. In het begin ging het lesgeven nog samen met he directeurschap, maar dat was best spannend en kon op een gegeven moment niet meer. Je werd manager in plaats van bovenmeester. Maar hierbij geldt ook dat de kinderen het belangrijkste zijn. Zij moeten hun vaardigheden ontwikkelen om later hun weg te kunnen vinden in de maatschappij. Dat is best een uitdaging.” Volgens Post moeten de medewerkers goed kijken naar een kind. Door een kind goed te volgen ontdekken ze wat er achter het gedrag van een kind zit. Maar dat maakt het ook zwaarder voor een leerkracht. En daar komt dan de registratie en het vastleggen van de ontwikkeling nog eens bij. Ook de ouders zijn door de jaren heen mondiger geworden. Daarom zijn we de ouders ook meer bij gaan betrekken. We hebben nu gesprekken met het kind en de ouders erbij; Ouderbetrokkenheid 3.0”, zegt Post. ,,Gelukkig is de laatst jaren meer ondersteunend personeel bijgekomen. Als docent sta je er niet meer alleen voor en hebben we meer het gevoel dat we het samen doen. We hebben in Gieten ook een geweldig team, de saamhorigheid is groot, zowel op het gebied van onderwijs als met privézaken. We kunnen altijd op elkaar terugvallen.”

Post valt straks niet in een zwart gat. ,,Ik zit in het bestuur van het dorpshuis in Gasteren. We moeten het beheer met vrijwilligers opknappen, daar heb ik straks meer tijd voor. Verder liggen er thuis nog wat klussen te wachten. Op termijn zal ik wat meer gaan reizen. Belangrijkste is dat ik mijn eigen tijd in kan vullen en minder verantwoordelijkheden heb. Ik had altijd de zorg om de school draaiende te houden. Dat speelt altijd mee in je achterhoofd. Dat hoeft straks niet meer.”

Gerry Bos

Gerry Bos begon in 1999 als leerkracht aan Obs De Badde in Annerveenschekanaal. Ze werkte daar tot aan de fusie. En werkte vervolgens tijdelijk op De Kameleon in Eexterveen. ,,Door een ongeval ben ik er een tijdje uit geweest, maar ik wilde zo geen afscheid nemen van het onderwijs. Via het analfabetiseringsproject van de gemeente Aa en Hunze ben ik weer teruggekomen in het onderwijs. Ik heb en herintredingscursus gedaan en drie en half jaar geleden ben ik op Obs Gieten begonnen als onderwijsassistent. Wat je terugkrijgt van de kinderen is geweldig. De onbevangenheid en de openheid van kinderen is hartverwarmend”, zegt Bos die afkomstig is uit Twente. ,,Ik ben een echte Tukker. Ik heb een voorkeur om te werken in het veengebied. Het is daar een hele andere populatie. Ze doen daar alles samen. Het is daar heel plezierig werken.”

De onderwijsassistente vindt dat het onderwijs door de jaren heen enorm veranderd is. ,,We vragen enorm veel van de kinderen. Ik denk weleens: Vragen we niet te veel van hen? Ze moeten heel veel en je ziet soms jonge kinderen al uitvallen. Ze moeten ook gewoon kind kunnen zijn. Ik snap ook dat het lastig is voor de docenten, de vele administratieve taken, waardoor het voorbereiden van de lessen in gedrang komen.”

Net als haar collega’s ziet ze uit naar het pensioen. ,,Ik ben blij dat de verplichting eraf gaat. Maar ik ben geen type om thuis te zitten. Ik zit in de Adviesraad van het Sociaal Domein, ik hel mee met themadagen in de Bibliotheek en misschien ga ik wel helpen op de Balloohoeve in Balloo.